«تنگه هرمز» را «تنگه ترامپ» بنامید!
نوید مومن زاده
در تاریکی فصل های سخت،
بمب ها جان می گیرند و انسان ها جان می دهند؛
چون برگ های سبز و زرد در طوفان از درختان فرو می ریزند،
و پرندگان، در طوفانی که لانه هایشان را از شاخه ها می کند،
بی صدا به مرگ سپرده می شوند.
«امروز جمعه است؛
برویم ایران را بمباران کنیم!»
از شوخی جنگ تا رویای «تنگه ترامپ»
کمک ترامپ به مردم: «تنگه هرمز» را «تنگه ترامپ» بنامید!
جنگ، پروژه هژمونیک آمریکا و انسان هایی که هزینه آن را می پردازند
فیلمی از سخنرانی دونالد ترامپ در کارزار انتخاباتی انتخابات میان دوره ای مجلس آمریکا در اینترنت منتشر شده که ترامپ با لحنی آمیخته به شوخی و هیجان از این می گفت که امروز جمعه است، کاری برای انجام دادن ندارند و شاید بد نباشد بروند ایران را بمباران کنند؛ و جمعیتی که در برابرش نشسته بود، با خنده و هیجان هورا می کشید و «بله» می گفت.
برای آنان، بمباران ایران می توانست موضوعی برای شوخی و نمایش قدرت باشد؛ اما در سوی دیگر، مردمی زندگی می کنند که همان بمب ها می تواند خانه، خانواده، شادی و جانشان را ناگهان از آنان بگیرد.
در یکی از همین بمباران ها، شماری از مردم ایران در یک مهمانی و در یک جشن عروسی فقیرانه و ساده بودند؛ همان شادی های کوچکی که مردم مناطقی مانند هرمزگان می دانند با چه دشواری و رنجی باید فراهم کنند. ناگهان جنگ وارد زندگی آنان شد و لحظه ای که می توانست خاطره ای شیرین از یک شب در کنار خانواده و دوستان باشد، به مرگ و زخمی شدن انسان ها انجامید.
این همان چیزی است که در بسیاری از تحلیل های سیاسی و نظامی گم می شود:
پیکر بی دفاع انسان ها در زیر بمب ها!
خیلی زود همه چیز به یک خبر تبدیل می شود؛ خبر می آید، چند ساعت درباره اش حرف می زنند، کارشناسان در استودیوها تحلیل می کنند و سپس خبر دیگری می رسد و خبر قبلی خاموش می شود؛ تعداد کشته شدگان؛ تعداد زخمی ها؛ و تعداد خانه های ویران شده؛ و سپس خبر بعدی می آید و چراغ استودیوها روشن می ماند، در حالی که زندگی کسانی که عزیزشان را از دست داده اند، دیگر هرگز به روشنایی پیش از آن بازنمی گردد.
اما باید این حقیقت را روشن و بی پرده گفت:
آمریکا و اسرائیل با حمله نظامی به ایران، جنگ را به زندگی مردم ایران وارد کرده اند.
تحریم هایی که در تاریخ بشر بی نظیر است، در حوزه های اقتصادی، دریایی و هوایی، بر مردم یک کشور تحمیل کرده اند؛ و نتیجه اش بزودی می تواند قتل عامی از نوعی دیگر باشد؛ قتل عامی خاموش، اما فراگیر!
این تجاوز را نباید با هیچ استدلالی کمرنگ کرد و نباید اجازه داد مسئولیت آن در میان بحث های مربوط به حکومت اسلامی یا آینده سیاسی ایران گم شود.
به ویژه آنکه محاصره و فشار اقتصادی گسترده، از طریق دریا و هوا نیز می تواند جامعه ایران را به سوی شرایطی سیاه و خطرناک سوق دهد؛ شرایطی که در آن نه فقط زندگی روزمره مردم، بلکه بنیان های اقتصادی و اجتماعی کشور چنان آسیب ببینند که بازسازی آنها یا دیگر امکان پذیر نباشد، یا نسل هایی باید در فقر، فلاکت و ویرانی زندگی کنند و امکان بازسازی زیرساخت ها به آینده ای ناپیدا و نامشخص سپرده شود.
خطر فقط ویرانی چند ساختمان یا تاسیسات نیست. خطر بزرگ تر، از میان رفتن تدریجی ایران به عنوان خانه مشترک مردم است؛ فروپاشی اقتصادی و اجتماعی، گسترش فقر و ناامنی، تشدید شکاف های اجتماعی و ملی و، در نهایت، باز شدن راه برای جنگ داخلی و فروپاشی اجتماعی.
و در چنین خلائی، هیچ تضمینی وجود ندارد که آنچه از دل بحران بیرون می آید، آزادی و دموکراسی باشد. چه بسا از دل فاشیسم اسلامی حاکم، در شرایط فروپاشی و جنگ، شکل تازه ای از اقتدارگرایی و حتی یک نو فاشیسم سلطنتی در اشکالی ارتجاعی تر سر برآورد؛ با زبان و نمادهایی تازه، اما با همان منطق حذف، اطاعت و تمرکز قدرت و با حکومتی دست نشانده و امربرِ کشورهای متجاوز.
از این رو، مخالفت با تجاوز آمریکا و اسرائیل فقط دفاع از مرزهای ایران نیست؛ دفاع از امکان ادامه زندگی اجتماعی مردم ایران و دفاع از ایران به عنوان خانه مشترک همه مردمان آن، با تنوع و گوناگونی ملیت های درون آن است.
در عین حال، مبارزه مردم ایران علیه حکومت اسلامی نیز مبارزه ای واقعی و حیاتی است؛ مبارزه ای که باید با اراده و نیروی خود مردم پیش برود و نباید به قدرت های خارجی سپرده شود.
مبارزه با تجاوز خارجی برای نیروهای دموکراتیک و مترقی نیز باید مستقل از حکومت اسلامی باشد. رژیم اسلامی از شکل گیری نهادهای مستقل مردمی برای مقابله با این تجاوز جلوگیری می کند و با خشونت و سرکوب، هرگونه تلاش برای سازمان یابی مستقل مردم را در نطفه خفه می سازد.
مردم ایران، با وجود سرکوب، باید راه های خلاقانه و مستقل خود را برای مقابله با جنگ و تجاوز پیدا کنند؛ راه هایی که هم مخالفت آنان با تجاوز خارجی را به جهان برساند و هم اجازه ندهد حکومت اسلامی از فضای جنگ برای سرکوب بیشتر مردم استفاده کند.
هم زمان، مبارزه با جنگ و تجاوز، امری جهانی نیز هست؛ نیازمند بسیج و سازمان یابی جهانی علیه جنگ، اشغال و ویران کردن زندگی انسان هاست.
اما در این میان، نباید فراموش کرد که آغازگر این جنگ، آمریکا و اسرائیل بوده اند و مسئولیت تجاوز نظامی بر عهده آنان است.
دفاع از مردم ایران در برابر تجاوز خارجی، هرگز به معنای دفاع از حکومت اسلامی نیست؛ همان گونه که مبارزه مردم ایران برای آزادی نیز نباید بهانه ای برای مشروعیت دادن به بمباران و مداخله نظامی خارجی شود.
حالا دیگر بر کسی پوشیده نیست که نتانیاهو و ترامپ، زیر نام جنگ علیه حکومت اسلامی، تجاوزی گسترده به مردم و تخریب خانه مشترک آنان انجام داده اند؛ و استفاده از کشتار مردم به وسیله حکومت اسلامی در ۱۸ و ۱۹ دی ماه سال گذشته، با همدستی سلطنت طلبان خودفروخته و پادوی متجاوزین، و در راس آنان رضا پهلوی، در برافروختن نابهنگام آن شورش کور، نقش مهمی در فراهم کردن زمینه این تجاوز داشته است.
آن جمله ترامپ که «کمک در راه است» و تکرار فریبکارانه آن از طرف رضا پهلوی، همراه با فراخوان های او، امیدی کاذب و واهی ایجاد کرد و مردم را در دهان اژدها انداخت؛ تا زمینه تجاوز به همان مردم و کشورشان فراهم شود.
حالا آن کمک رسیده است!
بعد از آن کشتار به دست حکومت اسلامی، و در ادامه کشتار مردم به دست اسرائیل و آمریکا و تخریب زیرساخت های حیاتی کشور، کمک این است:
«تنگه هرمز» را «تنگه ترامپ» بنامید!
بدون تردید، خودشیفتگی و عشق ترامپ به گسترش مالکیت و ثروت فردی، به شیوه ای مبتذل، با تلاش برای گسترش هژمونی آسیب دیده آمریکا، ترمیم و تثبیت آن در خاورمیانه و انتقال هرچه بیشتر سرمایه کشورهای عربی به آمریکا، بخشی از پروژه بزرگ تری است که باید آن را در چارچوب سیاست کلان آمریکا در منطقه دید.
ابتذال سیاست یک بام ودوهوای آمریکا در خاورمیانه نیز آنجا آشکارتر می شود که از یک سو ایران با فشارهای شدید برای کنار گذاشتن غنی سازی روبه روست، اما از سوی دیگر، دولت ترامپ در توافق هسته ای غیرنظامی با عربستان سعودی راه را برای امکان غنی سازی اورانیوم باز گذاشته است.
این دوگانگی پرسش مهمی را پیش می کشد:
اگر هدف واقعاً جلوگیری از گسترش سلاح های هسته ای در خاورمیانه است، چرا برای یک کشور غنی سازی غیرقابل قبول شمرده می شود، اما برای یک متحد آمریکا راه آن باز گذاشته می شود؟
بدین گونه، به جای آنکه خاورمیانه به سوی منطقه ای عاری از سلاح های اتمی حرکت کند، چنین سیاستی می تواند زمینه را برای گسترش رقابت هسته ای و افزایش انگیزه کشورها برای دستیابی به چنین ظرفیتی فراهم کند.
این همان سیاستی است که در آن امنیت منطقه نه بر پایه برابری و خلع سلاح، بلکه بر اساس این تعیین می شود که چه کشوری متحد آمریکا است و چه کشوری در برابر آن قرار گرفته است.
و شاید «تنگه ترامپ» را باید در همین چارچوب فهمید.
ترامپ فقط نمی خواهد قدرت نظامی آمریکا را در منطقه به رخ بکشد؛ او می خواهد هژمونی آمریکا را دوباره تثبیت کند، منابع و سرمایه های منطقه را در مدار منافع آمریکا قرار دهد و حتی نام خود را بر یکی از مهم ترین آبراه های جهان بنشاند.
پس بگذارید پیشنهاد ترامپ را به زبان خودمان تکرار کنیم:
تنگه هرمز را «تنگه ترامپ» بنامید!
نه به نشانه مالکیت او؛
بلکه به نشانه دورانی که در آن رئیس جمهور یک قدرت بزرگ، جنگ را در قالب شوخی و سرگرمی به زبان می آورد، قدرت نظامی کشورش را ابزار تحمیل اراده می کند و هم زمان می کوشد نفوذ اقتصادی و سیاسی آمریکا را بر خاورمیانه گسترش دهد.
و چه تلخ است برای مردم، وقتی تفریح جمعه روزی باشد برای رفتن و بمباران کردن ایران؛
و برای مردم ایران، همان جمعه بتواند آخرین روز زندگی شان باشد؛ در هنگامی که هواداران ترامپ، رهبر خودشیفته خود را با کف و شادی به بمباران مردمی تشویق می کنند که در خانه های گلی و آلونک های محقرشان، جشن کوچکشان به عزایی بزرگ تبدیل می شود.
🌹🌍🌹